Zabiegi artroskopowe: kiedy pomagają i czego oczekiwać

Zabiegi artroskopowe pomagają przy bólu, blokowaniu stawu i ograniczeniu ruchu, ale nie zawsze są pierwszym wyborem. Sprawdź, kiedy są wskazane, jak wygląda kwalifikacja, rehabilitacja i ile realnie trwa powrót do codziennych aktywności.

Czym są zabiegi artroskopowe i które stawy operuje się najczęściej

Zabiegi artroskopowe to małoinwazyjne operacje stawów wykonywane przez niewielkie nacięcia skóry, zwykle o długości kilku milimetrów. Przez jedno z nich lekarz wprowadza kamerę, czyli artroskop, a przez kolejne cienkie narzędzia chirurgiczne. Dzięki temu może dokładnie obejrzeć wnętrze stawu na monitorze i jednocześnie usunąć uszkodzoną tkankę albo naprawić konkretną strukturę. Dla Ciebie oznacza to z reguły mniejsze uszkodzenie tkanek niż w operacji otwartej, krótszy pobyt w szpitalu i szybszy powrót do podstawowej sprawności.

Choć sama metoda jest podobna, zakres zabiegu może być bardzo różny. Czasem artroskopia ma charakter głównie diagnostyczny, a czasem obejmuje pełną naprawę łąkotki, rekonstrukcję więzadła, opracowanie chrząstki albo szycie obrąbka stawowego. To ważne, bo od rodzaju wykonanej procedury zależy późniejsza rehabilitacja, tempo obciążania stawu i moment powrotu do aktywności.

W praktyce ortopedycznej najczęściej operuje się w ten sposób kolano, biodro, bark i łokieć. W Polsce zdecydowanie dominuje kolano. Z dostępnych danych wynika, że artroskopię kolana wykonuje aż 98% ortopedów. Dla porównania artroskopia biodra odpowiada za około 20% przypadków, choć jej znaczenie wyraźnie rośnie wraz z lepszą diagnostyką konfliktu udowo-panewkowego i uszkodzeń labrum.

Kolano: łąkotka, chrząstka i więzadła

Kolano to staw, w którym zabiegi artroskopowe wykonuje się najczęściej. Powód jest prosty: to staw mocno obciążany, podatny na urazy sportowe, przeciążenia i zmiany zwyrodnieniowe. Najczęstsze wskazania obejmują uszkodzenie łąkotki, ubytki chrząstki, obecność ciał wolnych w stawie oraz problemy z więzadłami.

Łąkotka działa jak amortyzator pomiędzy kością udową a piszczelą. Gdy pęka, możesz odczuwać ból po skręcie kolana, uczucie przeskakiwania albo blokowania stawu. W zależności od typu uszkodzenia chirurg może wykonać częściowe opracowanie zmiany albo próbę naprawy, czyli zszycia łąkotki. W młodszych i aktywnych pacjentach zachowanie łąkotki zwykle ma dużą wartość, bo pomaga lepiej chronić chrząstkę na kolejne lata.

W kolanie artroskopia bywa też wykorzystywana przy uszkodzeniach chrząstki, rekonstrukcjach więzadeł lub usuwaniu zmian zapalnych błony maziowej. Zakres operacji może więc wahać się od krótszej procedury trwającej kilkadziesiąt minut do bardziej złożonego zabiegu wymagającego starannego planu rehabilitacji przez wiele tygodni.

Biodro: konflikt udowo-panewkowy i uszkodzenia labrum

Artroskopia biodra rozwija się szybciej niż jeszcze kilka lat temu, choć nadal jest technicznie trudniejsza niż operacja kolana. Najczęściej wykonuje się ją przy konflikcie udowo-panewkowym, określanym też skrótem FAI, oraz przy uszkodzeniach labrum, czyli obrąbka stawowego. Labrum można porównać do elastycznego pierścienia, który poprawia stabilność stawu i uszczelnia jego pracę.

Jeśli w biodrze dochodzi do konfliktu kostnego, pewne ruchy powodują nadmierne tarcie między elementami stawu. W efekcie pojawia się ból pachwiny, ograniczenie rotacji, trudność przy siadaniu, wstawaniu lub uprawianiu sportu. W badaniach obrazowych można zobaczyć zmiany kostne, uszkodzenie labrum albo wczesne zniszczenie chrząstki. W takiej sytuacji artroskopia może służyć zarówno poprawie anatomii stawu, jak i naprawie uszkodzonych tkanek.

Bark i łokieć: stożek rotatorów, uwolnienie stawu, osteofity

W barku artroskopia jest używana między innymi przy uszkodzeniach stożka rotatorów, niestabilności stawu, przewlekłym konflikcie podbarkowym oraz ograniczeniu ruchu, które wymaga uwolnienia stawu. Stożek rotatorów to grupa mięśni i ścięgien odpowiadających za unoszenie oraz stabilizację ramienia. Ich uszkodzenie może dawać ból nocny, osłabienie siły i trudność przy codziennych czynnościach, na przykład przy zakładaniu kurtki lub sięganiu na półkę.

W łokciu zabiegi artroskopowe stosuje się między innymi do usuwania osteofitów, czyli wyrośli kostnych, opracowania zmian przeciążeniowych i poprawy ruchomości stawu. Choć te procedury są mniej popularne niż artroskopia kolana, dla właściwie dobranych pacjentów mogą istotnie zmniejszyć ból i poprawić funkcję ręki.

Kiedy zabiegi artroskopowe są wskazane, a kiedy lepiej zacząć od leczenia zachowawczego

Najważniejsza zasada jest prosta: zabiegi artroskopowe zwykle nie są pierwszym krokiem po pojawieniu się bólu stawu. Najczęściej rozważa się je wtedy, gdy przez około 3 do 12 tygodni leczenie zachowawcze nie przynosi oczekiwanego efektu. Wyjątkiem mogą być ostre urazy z wyraźnym zablokowaniem stawu lub uszkodzeniem, które od początku wymaga pilnej interwencji, ale nie jest to standard dla każdego przypadku.

Leczenie zachowawcze obejmuje zwykle odpoczynek od przeciążeń, leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, fizjoterapię, ćwiczenia poprawiające zakres ruchu oraz siłę mięśniową, a czasem zastrzyki dostawowe. W przypadku barku wytyczne są szczególnie ostrożne: zanim zapadnie decyzja o operacji, powinno się wyczerpać pełne leczenie nieoperacyjne, o ile nie ma jednoznacznych przesłanek do szybszej interwencji.

Objawy, których nie warto ignorować

Do najczęstszych objawów, które kierują pacjenta do dalszej diagnostyki, należą:

• ból utrzymujący się mimo odpoczynku i rehabilitacji,
• uczucie przeskakiwania w stawie,
• blokowanie ruchu, na przykład trudność z pełnym wyprostem kolana,
• ograniczenie zakresu ruchu,
• nawracający obrzęk po wysiłku,
• niestabilność albo wyraźne osłabienie funkcji kończyny.

Jeśli objawy są mechaniczne, czyli staw się blokuje, przeskakuje lub nie daje się swobodnie obciążać, rośnie podejrzenie uszkodzenia konkretnej struktury. W kolanie może to być łąkotka lub chrząstka, w biodrze labrum, a w barku uszkodzone ścięgna albo konflikt w przestrzeni podbarkowej. Sama obecność bólu nie wystarcza jednak do decyzji o operacji. Potrzebne jest powiązanie objawów z badaniem lekarskim i obrazowaniem.

Znaczenie badań obrazowych w kwalifikacji

Kwalifikacja do artroskopii opiera się nie tylko na tym, co czujesz, ale także na tym, co widać w badaniach. Najczęściej lekarz korzysta z RTG, USG i rezonansu magnetycznego. RTG dobrze pokazuje ustawienie kości, zwężenie szpary stawowej czy osteofity. USG bywa przydatne zwłaszcza w ocenie barku i tkanek miękkich. Rezonans daje najwięcej informacji o łąkotce, chrząstce, więzadłach i labrum.

Kluczowe jest dopasowanie obrazu do objawów. Sam opis rezonansu nie operuje pacjenta. Zdarza się, że w badaniu widać zmianę, ale nie ona odpowiada za dolegliwości. Zdarza się też odwrotnie: niewielki opis w rezonansie daje bardzo wyraźne objawy mechaniczne. Dlatego dobra kwalifikacja wymaga połączenia trzech elementów: wywiadu, badania ortopedycznego i diagnostyki obrazowej.

Dlaczego operacja nie jest pierwszym krokiem

Powód jest praktyczny. Część dolegliwości ustępuje po dobrze poprowadzonej fizjoterapii i czasowym ograniczeniu przeciążeń. Jeśli objawy zmniejszą się bez operacji, unikasz ryzyka związanego ze znieczuleniem, hospitalizacją i rekonwalescencją. Co więcej, nawet najlepiej wykonana artroskopia nie zastąpi pracy nad siłą mięśni, kontrolą ruchu i elastycznością tkanek.

Dobrze prowadzona terapia zachowawcza ma jeszcze jedną zaletę: pozwala sprawdzić, czy źródłem problemu jest rzeczywiście dany staw. Ból biodra może promieniować z kręgosłupa, a ból barku bywa związany również z szyją lub przeciążeniem mięśniowym. Jeśli operacja byłaby wykonana zbyt wcześnie, efekt mógłby rozczarować, mimo poprawnie przeprowadzonego zabiegu.

Jak wygląda kwalifikacja do artroskopii i pobyt w szpitalu

Ścieżka do operacji zwykle zaczyna się od konsultacji ortopedycznej. Lekarz analizuje mechanizm urazu albo przebieg dolegliwości, sprawdza zakres ruchu, stabilność stawu, bolesność przy konkretnych testach i porównuje wyniki z badaniami obrazowymi. Na tym etapie zapada decyzja, czy problem nadaje się do dalszego leczenia zachowawczego, czy warto planować zabieg.

Konsultacja, badania i decyzja o zabiegu

W praktyce kwalifikacja obejmuje kilka kroków. Najpierw trzeba ustalić, która struktura jest uszkodzona i czy rzeczywiście odpowiada za objawy. Następnie ocenia się stopień uszkodzenia: czy to pęknięcie łąkotki możliwe do zszycia, ubytek chrząstki, konflikt kostny w biodrze czy uszkodzenie ścięgna w barku. Dopiero na końcu wybiera się technikę zabiegu.

Dla pacjenta ma to znaczenie, bo od decyzji chirurgicznej zależy wszystko, co wydarzy się później. Inne są zalecenia po prostym oczyszczeniu stawu, inne po naprawie labrum, a jeszcze inne po szyciu łąkotki. Właśnie dlatego rozmowa przed operacją powinna być konkretna: co dokładnie ma być zrobione, jaki jest plan alternatywny, jeśli obraz w stawie okaże się inny niż w rezonansie, i jaki będzie przewidywany czas rehabilitacji.

Co pacjent powinien wiedzieć przed operacją

Przed zabiegiem warto znać nie tylko nazwę procedury, ale też praktyczne szczegóły. Dobrze ustalić rodzaj znieczulenia, potrzebę kul ortopedycznych, przewidywany czas zwolnienia z pracy, możliwe ograniczenia po wypisie i harmonogram pierwszej kontroli. Im lepiej rozumiesz plan, tym łatwiej przygotujesz dom, transport i pierwsze dni po operacji.

Przed samą artroskopią zwykle wykonuje się standardowe badania przedoperacyjne, ocenę anestezjologiczną i przegląd przyjmowanych leków. Szczególnie ważne są preparaty wpływające na krzepliwość krwi, leki na cukrzycę oraz przewlekłe choroby serca czy płuc. To nie formalność, ale element bezpieczeństwa. Nawet małoinwazyjny zabieg wymaga dobrego przygotowania organizmu.

Hospitalizacja, wypis i pierwsze zalecenia

W Polsce hospitalizacja po artroskopii kolana zwykle trwa 1–2 dni. Podobnie bywa przy niektórych rekonstrukcjach, choć przy większym zakresie operacji albo chorobach towarzyszących pobyt może się wydłużyć. To jedna z przewag artroskopii nad operacją otwartą: mniejsze obciążenie tkanek często pozwala szybciej uruchomić pacjenta i wcześniej bezpiecznie wypisać go do domu.

Po zabiegu otrzymasz zalecenia dotyczące chłodzenia stawu, stosowania leków przeciwbólowych, zmiany opatrunków, obciążania kończyny i terminu kontroli. Czasem od razu zaleca się kule, ortezę albo ograniczenie zgięcia stawu do określonego zakresu. Pierwsze dni zwykle koncentrują się na ograniczaniu bólu i obrzęku oraz na bezpiecznym rozpoczęciu ruchu.

Warto od początku traktować wypis nie jako koniec leczenia, ale jako przejście do kolejnego etapu. Sama operacja usuwa lub naprawia problem anatomiczny, ale finalny wynik w dużej mierze zależy od tego, jak konsekwentnie przejdziesz przez rehabilitację i czy będziesz przestrzegać zaleceń dotyczących obciążania stawu.

Rehabilitacja po artroskopii: od pierwszej doby do odzyskania ruchu

Rehabilitacja po artroskopii zaczyna się zwykle bardzo wcześnie. W Polsce wielu ortopedów zaleca start już następnego dnia po operacji, a część ekspertów wdraża pierwsze elementy terapii nawet w dniu zabiegu. To ważne, bo zbyt długie unieruchomienie zwiększa ryzyko sztywności stawu, osłabienia mięśni i wolniejszego powrotu do funkcji.

Nowoczesne podejście do usprawniania nie opiera się na jednym sztywnym schemacie dla wszystkich. Konsensus ESSKA-AOSSM-AASPT z 2024 roku podkreśla, że plan rehabilitacji powinien być dopasowany do rodzaju uszkodzenia, techniki operacyjnej i ogólnego stanu pacjenta. Inaczej prowadzi się pacjenta po meniscektomii, inaczej po szyciu łąkotki, a jeszcze inaczej po artroskopii biodra z rekonstrukcją labrum.

Pierwsze 24–48 godzin po zabiegu

Na początku priorytetem jest ograniczenie bólu i obrzęku. Dlatego standardowo stosuje się chłodzenie, uniesienie kończyny, leki przeciwbólowe i pierwsze bezpieczne ruchy w dozwolonym zakresie. Już na tym etapie fizjoterapeuta może wprowadzić ćwiczenia izometryczne, czyli napinanie mięśni bez ruchu w stawie, oraz naukę chodzenia z kulami.

Jeżeli zabieg był mniej rozległy, uruchamianie bywa szybkie. Jeśli jednak wykonano naprawę łąkotki lub rekonstrukcję tkanek, zakres zgięcia i tempo obciążania mogą być ograniczone. Nie chodzi o ostrożność „na wszelki wypadek”, ale o ochronę miejsca naprawy w pierwszych dniach gojenia. To dlatego dwie osoby po pozornie podobnej artroskopii mogą dostać zupełnie inne zalecenia.

Ćwiczenia, krioterapia i wzmacnianie

W kolejnych dniach i tygodniach rehabilitacja obejmuje zwykle kilka stałych elementów:

• krioterapię, czyli chłodzenie zmniejszające ból i obrzęk,
• ćwiczenia zakresu ruchu biernego i aktywnego,
• wzmacnianie mięśni stabilizujących staw,
• propriocepcję, czyli trening czucia głębokiego i kontroli ruchu,
• terapię manualną wspierającą ruchomość tkanek,
• ćwiczenia funkcjonalne przygotowujące do chodzenia, pracy i sportu.

W praktyce sesje po artroskopii kolana lub biodra często odbywają się 3–5 razy w tygodniu i trwają około 60–90 minut, zwłaszcza w bardziej wymagających etapach leczenia. To nie znaczy, że każdy pacjent potrzebuje identycznej intensywności. Czasem większą wartość daje dobrze dobrany plan codziennych ćwiczeń domowych niż zbyt agresywna terapia, która prowokuje obrzęk i ból.

Różne protokoły po naprawie łąkotki

Po szyciu łąkotki nie ma jednego idealnego modelu obciążania. W badaniach opisano kilka podejść. W protokołach z obciążaniem „w miarę tolerancji”, określanych skrótem WBAT, średnia częstość niepowodzeń wynosiła około 24,1%. W programach z ograniczonym obciążaniem było to około 28,3%. Z kolei w protokołach modyfikowanych progresywnych odnotowano niski wskaźnik około 4,3%. Tych liczb nie należy jednak czytać w oderwaniu od typu uszkodzenia, techniki operacji i doboru pacjentów.

W praktyce oznacza to jedno: tempo rehabilitacji po naprawie łąkotki powinno być precyzyjnie dobrane. Lokalizacja pęknięcia, jego kształt, stabilność szycia i współistniejące uszkodzenia wpływają na to, kiedy wolno zwiększać zgięcie, obciążenie i ćwiczenia siłowe. Zbyt szybkie przechodzenie między etapami może zagrozić efektowi zabiegu, a zbyt wolne może utrudnić odzyskanie pełnej funkcji.

Powrót do codziennych aktywności i sportu: realistyczny harmonogram

Po artroskopii najwięcej rozczarowań bierze się z nierealistycznych oczekiwań czasowych. Nawet jeśli nacięcia są małe, wnętrze stawu przechodzi realny proces gojenia. Dlatego warto patrzeć na powrót do sprawności etapami, a nie oczekiwać pełnego komfortu po kilku dniach.

Ból, obrzęk i zakres ruchu po zabiegu

Ból i obrzęk są typowe przez pierwsze dni, a czasem tygodnie po operacji. Zwykle stopniowo maleją dzięki lekom przeciwbólowym, chłodzeniu, odpoczynkowi i dobrze dobranej rehabilitacji. Największy dyskomfort często przypada na pierwsze 48–72 godziny, ale tempo poprawy zależy od tego, czy był to prosty zabieg diagnostyczny, czy bardziej rozległa naprawa.

Ograniczenie zakresu ruchu jest najczęściej wyraźne w 1. i 2. tygodniu. Następnie ruch zwykle stopniowo poprawia się w ciągu 4–6 tygodni. Przy naprawie łąkotki lub rekonstrukcji labrum pełny zakres może być dopuszczany później, bo najpierw trzeba chronić miejsce szycia. To normalne, że kolano lub biodro na początku nie pracuje jeszcze „swobodnie”.

Kiedy można wrócić do codziennych obowiązków

Lekkie czynności dnia codziennego są często możliwe po 1–3 tygodniach, ale trzeba rozumieć, co znaczy „lekkie”. Chodzi raczej o spokojne poruszanie się po domu, krótkie wyjścia, pracę siedzącą lub czynności niewymagające dźwigania i długiego stania. Nie oznacza to jeszcze pełnej wydolności, swobodnego klękania czy wielogodzinnego chodzenia.

Jeśli pracujesz przy biurku, powrót bywa możliwy wcześniej niż przy pracy fizycznej. W zawodach wymagających chodzenia po schodach, przenoszenia ciężarów albo pracy w wymuszonej pozycji czas rekonwalescencji zwykle się wydłuża. Dlatego plan powrotu do obowiązków powinien uwzględniać nie tylko nazwę zabiegu, ale też realne wymagania Twojej pracy.

Powrót do sportu i większych obciążeń

Do sportu wraca się dopiero wtedy, gdy staw spełnia konkretne warunki: ma odpowiedni zakres ruchu, niewielki lub zerowy obrzęk, dobrą kontrolę mięśniową i tolerancję obciążenia. Sam upływ czasu nie wystarcza. Przy prostszych procedurach poprawa może być odczuwalna już po kilku tygodniach, ale przy bardziej złożonych operacjach potrzeba znacznie więcej cierpliwości.

Dobrym przykładem jest artroskopia biodra z rekonstrukcją labrum. W takich przypadkach pełne obciążanie trwa zwykle do 8 tygodni, a powrót do sportu najczęściej zajmuje około 6 miesięcy. W sportach dynamicznych, z nagłą zmianą kierunku i dużą rotacją stawu, decyzja o powrocie powinna być oparta na testach funkcjonalnych, a nie tylko na subiektywnym odczuciu poprawy.

W praktyce bezpieczny harmonogram wygląda tak, że najpierw odzyskujesz podstawową sprawność, potem wytrzymałość dnia codziennego, następnie siłę i stabilność, a dopiero na końcu ruchy specyficzne dla sportu. To wolniejsza droga niż oczekuje wielu pacjentów, ale zwykle bardziej skuteczna i bezpieczna dla wyniku zabiegu.

Skuteczność, ryzyka i czynniki, które wpływają na wynik artroskopii

Ocena efektów artroskopii wymaga uczciwego spojrzenia na plusy i ograniczenia. U wielu pacjentów wyniki funkcjonalne po leczeniu są dobre, często przekraczają 80–90 punktów w stosowanych skalach oceny. To oznacza wyraźną poprawę sprawności, mniejszy ból i większą satysfakcję z codziennego funkcjonowania. Nie znaczy to jednak, że każdy pacjent wraca do pełnej sprawności w takim samym tempie i zakresie.

Co mówią badania o skuteczności zabiegu

Najlepsze wyniki uzyskuje się zwykle wtedy, gdy wskazania są precyzyjne, uszkodzenie dobrze rozpoznane, a rehabilitacja prowadzona konsekwentnie. Pacjenci z wyraźnym problemem mechanicznym, potwierdzonym badaniem obrazowym i właściwie dobraną techniką operacji często zauważają istotną poprawę jakości życia. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w których usunięto źródło blokowania stawu albo naprawiono strukturę odpowiedzialną za ból i niestabilność.

Jednocześnie dane długoterminowe pokazują, że wynik po kilku miesiącach to nie wszystko. W badaniach prowadzonych po 3–5 latach od artroskopii łąkotki lub rekonstrukcji więzadeł około 67% pacjentów nadal zgłaszało pewne ograniczenia funkcji albo jakości życia w porównaniu z populacją ogólną. W grupie po rekonstrukcji ACL około 19,5% miało ograniczenia średniego stopnia, a 9,8% znaczne. To ważna informacja: poprawa jest częsta, ale pełna normalizacja nie jest gwarantowana.

Dlaczego wyniki po naprawie łąkotki różnią się między pacjentami

Naprawa łąkotki to dobry przykład, jak bardzo wynik zależy od szczegółów. Znaczenie ma lokalizacja pęknięcia, jego kształt, świeżość urazu, ukrwienie danej strefy oraz to, czy uszkodzenie jest proste, pionowe i podłużne, czy raczej złożone. Im lepszy potencjał gojenia, tym większa szansa na trwały efekt.

Różnice wynikają też z późniejszego prowadzenia pacjenta. Jeśli miejsce naprawy zostanie przeciążone zbyt wcześnie, ryzyko niepowodzenia rośnie. Jeśli z kolei rehabilitacja będzie zbyt zachowawcza, możesz odzyskiwać funkcję wolniej niż potrzeba. Dlatego tak ważna jest współpraca chirurga, fizjoterapeuty i samego pacjenta. Sama technika szycia to tylko część układanki.

Doświadczenie chirurga, rodzaj uszkodzenia i cechy pacjenta

Na końcowy efekt wpływa również doświadczenie operatora. Chirurdzy, którzy częściej wykonują dane procedury, zwykle lepiej dobierają technikę naprawczą, sprawniej oceniają rzeczywisty obraz stawu i częściej pracują według uporządkowanych standardów diagnostycznych. W artroskopii ma to szczególne znaczenie, bo pole operacyjne jest niewielkie, a decyzje trzeba podejmować bardzo precyzyjnie.

Wynik zależy też od profilu pacjenta: wieku, poziomu aktywności, masy ciała, jakości tkanek, czasu od urazu do operacji i regularności rehabilitacji. W artroskopii biodra obserwowano na przykład, że kobiety rzadziej wracają do sportu w dłuższym okresie niż mężczyźni, z różnicą rzędu 5–10%. Nie oznacza to gorszego rokowania w każdym przypadku, ale pokazuje, że jedna statystyka nie opisze wszystkich pacjentów.

Najrozsądniej patrzeć na artroskopię jako na narzędzie, które może bardzo pomóc, jeśli zostanie zastosowane we właściwym momencie i przy właściwych wskazaniach. Zabiegi artroskopowe dają dobre szanse na poprawę, ale najlepszy efekt osiągniesz wtedy, gdy kwalifikacja jest trafna, plan rehabilitacji realistyczny, a oczekiwania oparte na faktach, a nie na obietnicy natychmiastowego powrotu do pełnej formy.

Najczęściej zadawane pytania

Artroskopia może być bardzo skutecznym sposobem leczenia, jeśli poprzedza ją trafna kwalifikacja, a po zabiegu idzie za nią dobrze zaplanowana rehabilitacja. Najważniejsze jest realistyczne podejście: małe nacięcia nie oznaczają natychmiastowego powrotu do pełnej formy, ale przy właściwym prowadzeniu dają realną szansę na wyraźną poprawę funkcji stawu.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej kliknij tutaj: https://www.szpital-brzeziny.pl/