Braku ruchu, zła dieta, nadwaga. To główne przyczyny, powodujące cukrzycę typu 2. A ponieważ coraz więcej osób prowadzi siedzący tryb życia, je zbyt tłusto, słodko, do tego zbyt dużo i nieregularnie, chorych na cukrzycę coraz szybciej przybywa. Na świecie na tę chorobę cierpi blisko 400 mln ludzi, w Polsce – około 3 mln. Chorują nie tylko osoby starsze, ale także ludzie w młodym i średnim wieku.

Przypadający 14 listopada Światowy Dzień Cukrzycy jest dobrą okazją, aby przypomnieć o zagrożeniu epidemią tej choroby. Według szacunków Międzynarodowej Organizacji Diabetologicznej za 20 lat chorych na cukrzycę ma być prawie 600 mln ludzi!
Zdecydowanie najczęstszą postacią tej groźnej choroby jest cukrzyca typu 2. Stanowi ono około 85-90% wszystkich rozpoznanych przypadków cukrzycy. U podstaw rozwoju cukrzycy typu 2 leżą zaburzenia wydzielania insuliny – hormonu regulującego stężenie glukozy w organizmie człowieka i osłabienie jej działania. To drugie zjawisko określa się mianem insulinooporności. Jedną z kluczowych przyczyn rozwoju insulinooporności jest otyłość.

Zbyt wysokie, przewlekle utrzymujące się stężenie glukozy (potocznie cukru) we krwi skutkuje uszkodzeniem wielu narządów i tkanek, szczególnie naczyń krwionośnych (tętniczek i tętnic). W konsekwencji chory na cukrzycę jest szczególnie narażony na rozwój choroby wieńcowej, zawał serca, udar mózgu, uszkodzenie siatkówki oka, niewydolność nerek oraz uszkodzenia nerwów. Cukrzyca typu 2 w początkowej fazie rozwija się bezobjawowo, jest więc trudna do wczesnego rozpoznania. Nie dokucza, nie boli. Średni czas, jaki upływa od początku choroby do jej wykrycia wynosi aż 10 lat!
Dlatego tak ważne jest regularne sprawdzenie stężenia glukozy we krwi – podstawowym testem jest badanie poziomu glukozy na czczo. Powinno się go sprawdzać przynajmniej co trzy lata przed osiągnięciem wieku 45 lat, później raz w roku. Natomiast jeśli ktoś ma nadwagę albo osoba w bliskiej rodzinie choruje czy chorowała na cukrzycę, ma niski poziom dobrego cholesterolu i/lub wysoki poziom trójglicerydów, cierpi na nadciśnienie lub inne choroby układu krążenia, powinien bez względu na wiek sprawdzać poziom glukozy we krwi częściej – raz na rok (o to, jak często się badać warto zapytać swojego lekarza rodzinnego). Prawidłowy poziom glukozy we krwi na czczo wynosi 70-99 mg/dl. Stężenie wahające się od 100 do125 mg/dl może wskazywać na stan przedcukrzycowy, a stężenie powyżej 125 mg/dl, potwierdzone dwukrotnym pomiarem, oznacza cukrzycę.

Aby utrzymać prawidłowy poziom glukozy we krwi należy eliminować z naszego życia wszystkie czynniki zwiększające ryzyko wystąpienia cukrzycy. Przed zachorowaniem na nią może skutecznie ochronić prozdrowotny tryb życia. Obejmuje on stosowanie odpowiedniej diety, zwłaszcza śródziemnomorskiej, bogatej w warzywa i owoce. Nie należy spożywać nadmiernej ilości tłuszczów zwierzęcych, słodyczy, soli. Zaleca się natomiast produkty pełnoziarniste, błonnik. Duże znaczenie ma regularność spożywania posiłków.
Należy także kontrolować masę ciała, by uniknąć nadwagi, a zwłaszcza otyłości. Pomóc w tym może regularna aktywność fizyczna – minimum 3-4 razy w tygodniu po 30-60 minut umiarkowanego wysiłku (np. w miarę intensywny spacer, jazda na rowerze, nordic walking, pływanie).